Maandelijks archief: juni 2015

Zo belangrijk is samenwerken!

‘Bedankt voor alle tips en oefeningen’:

Van mompelende verlegen jongen, naar zelfbewuste puber.

De eerste keer dat Steve bij mij komt, kijkt hij me niet aan, hij durft niets te zeggen en als ik hem een vraag stel, mompelt hij onverstaanbaar. Ik moet hem steeds vragen te herhalen wat hij zegt, ik voel me hier wat opgelaten bij. Steve is 12 jaar, zit in groep 7 op het Speciaal Basisonderwijs (SBO) en heeft de diagnose ‘klassiek autisme’. Daarbij, of misschien ook wel daardoor, heeft hij een laag zelfbeeld, hij denkt dat hij dom is. Steve is angstig voor het onbekende en uit zijn frustraties door zichzelf te slaan. Hij ervaart veel stress voor examens of een spreekbeurt.

Ouders willen graag dat ik Steve help zichzelf positief te waarderen en beter leert omgaan met frustraties. Ook zouden ze graag zien dat hij minder stress ervaart als er een toets of spreekbeurt aankomt.
De ouders van Steve zijn bewuste en betrokken mensen. Ze vinden goede zorg en begeleiding erg belangrijk voor hun kinderen.

Steve is een gevoelige, lieve en eerlijke jongen. Hij zegt niets te veel en wat hij zegt, meent hij. Hij heeft behoefte aan begrip, geduld maar ook aan duidelijkheid. Als je hem gaat dwingen, ben je hem ‘kwijt’. Het is voor hem heel belangrijk dat de leerkracht dit begrijpt.

Gelukkig heeft Steve dit jaar zo’n leerkracht; Guus. Guus stelt dezelfde eisen aan Steve dan aan de andere leerlingen. Maar behalve dat, benoemt hij het gedrag dat Steve vertoont als dit opvallend of afwijkend is. Guus is helder in zijn communicatie wat Steve het gevoel van veiligheid geeft.

In de sessies kunstzinnige therapie die Steve bij mij volgt, laat ik hem oefeningen doen, die niet te moeilijk zijn maar hem wel uitdagen. Een kwartier voor elke sessie, ga ik de klas van Steve in, om hem te laten weten dat ik hem straks ophaal. Op deze manier kan hij zich geestelijk voorbereiden. Als ik dit niet doe, ben ik er voor hem te plotseling en voelt hij weerstand. Ik zoek met hem naar oefeningen die hem uitdagen en een beetje frustreren, oefeningen die doorzettingsvermogen en geduld van hem vragen. Omdat hij graag nieuwe dingen leert, vertel ik achtergrondinformatie over de kunstenaar of de oefeningen die we doen.

Voor een van de projecten die ik Steve laat doen, gebruik ik het werk van kunstenaar en architect Hudertwasser als inspiratiebron. Het begintpunt, dat ik Steve zelf laat neerzetten, is een kader waarbinnen hij gaat werken, de horizon en de weg ernaar toe. Vandaaruit, mag hij vormen en kleuren om de objecten maken, geheel naar eigen inzicht.IMG-20150624-WA0000

Als het werk klaar is, laat ik Steve zijn werk bekijken en alle onderdelen met dezelfde kleur ‘eruit’ halen en sorteren. Zo ontstaan er 5 aparte werken. Uit deze werken, laat ik hem steeds twee vormen kiezen. En van deze tien vormen, maakt hij weer een nieuwe compositie. 

Door op deze manier te werken wordt de fantasie gestimuleerd. Er onstaat een prachtig kunstwerk wat zijn zelfbeeld positief bevordert. Het analyseren, het sorteren van de kleurige vormen, helpt het inzicht vergroten en het begrijpen en doorzien van situaties en in het nemen van de eigen regie.

Gedurende het traject, heb ik geregeld overleg met Guus, de leerkacht van Steve en met zijn ouders. Zo houden we elkaar op de hoogte van het proces van Steve en voelt Steve zich ondersteunt door deze samenwerking.

In de gesprekjes die ik nu met Steve heb, kijkt hij mij aan en vertelt zelfbewust en duidelijk wat hem bezig houdt. Doordat ouders, de leerkracht en ik als therapeut op elkaar afgestemd zijn in de ondersteuning en begeleiding van Steve, heeft hij deze enorme stappen kunnen maken. En het allerbelangrijkst is natuurlijk zijn eigen inzet en motivatie!

Als we het traject afsluiten, staat Steve voor de grote overstap naar het voortgezet onderwijs.
We laten Steve met een gerust hart gaan: hij kan goed zijn gevoelens benoemen en heeft meer zelfvertrouwen ontwikkeld! Bij het afscheid kijkt hij me aan en zegt: ‘Bedankt voor alle tips en oefeningen!’

Advertenties

Mijn kind is bang om alleen thuis en zijn en durft niet te gaan slapen!

Maja is al een poosje bij mij in therapie o.a. om meer zelfvertrouwen op te bouwen. Hierin heeft ze al veel stappen gezet en ze zit veel lekkerder in haar vel. Het enige wat nu nog in de weg zit, is haar angst om alleen thuis te blijven. Volgend jaar gaat ze naar het voortgezet onderwijs en zal haar moeder niet meer altijd thuis kunnen zijn als Maja uit school komt. Nu vindt ze dat zo eng, dat ze haar moeder belt als ze vijf minuten alleen is.

Ik vraag Maja wat haar lievelingsdier is. Hier hoeft ze niet over na te denken: als ze een dier zou zijn, zou ze graag een paard willen zijn. Een paard is mooi, snel en sierlijk. Een paard kan wat schrikachtig zijn maar is niet bang volgens Maja. Zij kan dit weten want ze zit al een tijd op paardrijles.

Op de vraag hoe ze zich voelt als ze alleen thuis is, is haar antwoord ‘een mol’. Ze voelt zich dan als een bange maar ook slimme mol. Een mol leeft in een holletje onder de grond.

Ik laat Maja een reeks in klei maken, te beginnen met de mol. In deze reeks laat ik haar de mol in 5 stappen transformeren naar een paard. Door op deze manier met de klei te werken, wordt dit proces ook innerlijk door Maja beleefd. Ze verwoordt het zelf zo:

‘Een tijdje geleden vond ik het eng om alleen thuis te zijn en ik wilde graag leren om dit te kunnen zonder dat ik mijn moeder ging bellen omdat ik bang was. Volgend jaar ga ik naar het voortgezet onderwijs dus dan zal ik vaker alleen thuis moeten zijn.
Daarom krijg ik de opdracht in klei een bang diertje te maken, en deze uit te laten groeien tot een sterk dier dat niet bang is. Het bange diertje is een mol. Ik wil graag een paard zijn. Ik werk elke week aan een ander dier, zo groeit de mol in vijf stappen uit tot een paard. De dieren die tussen de mol en het paard ontstaan, mogen fantasie dieren zijn.
Ik begin elk dier met het maken van een bol. Vanuit die bol mag ik het dier laten ontstaan. Ik vind het elke keer heel moeilijk en denk dat het me niet lukt, en elke keer ben ik verrast en blij dat het me toch is gelukt!
Nu ben ik zelf soms nog bang maar niet meer zo erg en ook niet altijd. Hoewel ik het gezelliger met mijn moeder durf ik nu wel alleen thuis te blijven!’

20150305_120231 20150305_120531

 

 

 

Wat is angst?

Angst kennen is belangrijk, geen angst hebben kan levensgevaarlijk zijn. Angst helpt onszelf te beschermen als er gevaar dreigt; we vluchten, gaan vechten of houden ons heel stil zodat we niet worden opgemerkt.

Vaak echter, is de angst die we voelen, niet meer functioneel. Zoals bij Maja de angst om alleen thuis te zijn. Of angst om te gaan slapen, angst om op andere kinderen af te stappen om vrienden te maken. Er zijn genoeg situaties waarin kinderen bang zijn zonder dat dit nuttig is maar hen juist in de weg zit!

Waar komt die angst dan vandaan? Zoals Ingeborg Bosch, grondlegster van Past Reality Integration, kortweg PRI, zegt: ‘We zijn bang voor wat al gebeurd is’ https://www.youtube.com/watch?v=w8zV57l6ZDI

Angst is dus altijd een op het verleden gebaseerde gebeurtenis. Er is in het verleden iets gebeurd waarbij je gevaar liep. Vaak kan deze gebeurtenis tot in de vroegste kindertijd teruggevonden worden. De reactie hierop paste bij de situatie van toen maar kan nu als belastend worden ervaren.

Door met klei te werken, komt het kind innerlijk in contact met zijn of haar angst. De metamorfose reeks, van bang naar sterk en krachtig dier, helpt het kind zijn angst om te vormen naar krachtig en sterk. Op deze manier ontdekt het kind zijn of haar eigen kracht en wordt het zelfvertrouwen vergroot!