Categorie archief: Uncategorized

Werkgroep ouders en echtscheiding

Werkgroep ‘ouders en echtscheiding’, is er voor jou als je gescheiden bent of gaat scheiden.

Het is al heel wat jaren geleden dat de vader van mijn kinderen en ik gescheiden zijn. Onze kinderen waren nog heel erg klein, wij nog erg jong. Er was een bezoekregeling maar het grootste deel van de opvoeding van de kinderen, kwam op mijn schouders.
Al die jaren hadden mijn ex-partner en ik een bijzonder slechte verhouding waar ook de kinderen zeker onder geleden hebben.

1 op de 6 kinderen krijgt te maken met echtscheiding van de ouders, dit zijn er 70.000 per jaar. De meeste van deze kinderen zijn tussen de 5 en 14 jaar.
Kinderen zijn letterlijk en figuurlijk lijdend voorwerp in een echtscheiding. Zij zijn immers de zwakste partij, zij vragen niet om een scheiding. Een echtscheiding brengt een crisis in het gezinsleven.

Kinderen zijn nog volop in ontwikkeling daarom is er een risico dat deze crisis het kind verstoort in zijn ontwikkeling, al dan niet in ernstige mate. Als ouder, is het vaak moeilijk om in deze crisis echt oog voor de behoefte van je kind te hebben. Je hebt tenslotte zelf ook te maken met een nieuwe situatie en bijbehorende, soms heftige, emoties. De meeste kinderen van gescheiden ouders, worden voor professionele hulp aangemeld.

In de loop der jaren, heb ik veel over mezelf geleerd. Na een lange periode van strijd is de verhouding met mijn ex-partner, de vader van mijn kinderen, langzaam verbeterd. Tegenwoordig is het mogelijk om als gezin samen te eten, verjaardagen en andere feestdagen samen te vieren. We kunnen weer samen ouders zijn voor onze kinderen!

Onze kinderen zijn inmiddels volwassen en het gaat hen goed. Doordat hun vader en ik nu goed met elkaar overweg kunnen, kunnen oude wonden met terugwerkende kracht geheeld worden.  Het maakt dat ze als volwassene evenwichtiger en sterker in het leven staan.

Vanuit mijn plek als ervaringsdeskundige, heb ik mijn kennis en ervaring gekoppeld.
Ik help kinderen bij de verwerking van de scheiding, het bieden van een veilige plek waar ze even op verhaal kunnen komen, emoties kunnen uiten.

Daarbij heb ik de werkgroep ouders en echtscheiding ontwikkeld.
Deze groep is er voor jou als je gescheiden bent of gaat scheiden. Je staat zelf centraal: hoe sta jij in de scheiding, hoe zorg je voor jezelf, hoe zorg je voor je kinderen, hoe ga je om met je ex-partner en andere zaken die bij een scheiding komen kijken. Je leert bewuster kijken en omgaan met jezelf, met anderen en moeilijke situaties.
 
We werken met kunstzinnige oefeningen, meditatie en we delen ervaringen.
Een fijne groep waarin jij jezelf veilig genoeg voelt om te delen waar jij tegenaan loopt, waar je oefeningen doet die je helpen ontspannen en waarin je tijd voor jezelf vrijmaakt.

Doelstelling: 

  • tools in handen om je kinderen te begeleiden en te ondersteunen
  • inzicht in eigen functioneren
  • delen van ervaringen met andere ouders
  • ontspanning, zorg voor jezelf

Onderwerpen die aan bod komen:

  • begeleiding van de kinderen
  • hoe communiceer je met je ex
  • gevoelens van boosheid, verdriet
  • hoe zorg je voor jezelf
  • familie en ex-schoonfamilie
  • stiefouders, een nieuw gezin
  • en wat er verder door de groep wordt ingebracht.

Loslaten…

Loslaten
Dit thema komt zo af en toe heel duidelijk in mijn leven naar voren op verschillende gebieden.

Op dit moment laat ik voor de zoveelste keer mijn oudste zoon weer een stukje meer los. Hij is vorige week voor vier jaar vertrokken naar het buitenland, waar hij gaat promoveren. Ik ben natuurlijk supertrots als moeder! Maar dit vertrek is ook weer een afscheid, waarin ik loslaat.

De dagen worden korter, het wordt kouder, we zijn weer volop aan het werk en gaan naar school. Ook is vorige week de meteorologische herfst begonnen, we genieten van de laatste zonnige dagen. We nemen afscheid van de zomer.

Ook in mijn praktijk moet ik regelmatig loslaten; in de tijd dat ik met de kinderen en hun ouders werk, bouw ik een band met hen op. Als een kind na verloop van tijd lekkerder in zijn of haar vel zit, weer blij is, zijn of haar gevoelens op een prettige manier kan uiten. Als ouders weer kunnen ontspannen en plezier kunnen hebben met hun kind, laat ik het kind en de ouders weer los.

Dit loslaten is een loslaten wat ik met plezier en ontroering doe. Wat ben ik trots op dit kind en blij om de stappen die zij of hij heeft kunnen maken!
En natuurlijk is er ook het gemis, het kost me even wat tijd en in gedachte blijft dit kind nog even bij me. Ook na verloop van tijd, vraag ik me af hoe het zal gaan. Daarom vind ik het altijd erg leuk als ik van ouders, of het kind zelf, hoor hoe het met hem of haar gaat.

Het mooie van los kunnen laten, is dat er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Zoals een gezegde dat ik ooit las: als je blijft treuren en staren naar de plek waar de zon onder ging, zul je niet de vreugde kunnen ervaren van de opkomende zon.

Soms is het heel moeilijk om los te moeten laten. Als de dingen niet gaan zoals je zou willen, als je kind heel anders blijkt te zijn als je zou wensen. Als je kind gedrag vertoont waar je je als ouder voor schaamt of waar je niet mee om kunt gaan. Je wilt zo graag dat het anders gaat. Je raakt meer en meer gespannen, dit voelt je kind feilloos aan en zal hier met nog meer spanning en lastig gedrag op reageren. Zie dan nog maar eens ontspannen los te laten!

En toch, ook in situaties waarin je denkt dat het onmogelijk is om los te laten, waarin het voelt alsof je de ander daarmee in de steek laat, kan het soms toch goed zijn om even niets te doen. Je terug te trekken in jezelf, te voelen wat er in jou beweegt. Als je je patroon of je handelen verandert, loslaat waarvan je denkt dat jij of de ander niet zonder kan, ontstaat vaak het meest overwachte.

 

loslaten ballon

De vicieuze cirkel van het beeld
 
Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd keek
Dan blijf ik denken
Zoals ik altijd dacht
 
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd deed
Dan blijf ik geloven
Zoals ik altijd geloofde
 
Als ik blijf geloven
Zoals ik altijd geloofde
Dan blijf ik doen
Zoals ik altijd deed
 
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd deed
Dan overkomt mij
Wat mij altijd overkwam
 
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En mijn ware zelf voel van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan ik steeds opnieuw beginnen
                       
Bron onbekend

Zo belangrijk is samenwerken!

‘Bedankt voor alle tips en oefeningen’:

Van mompelende verlegen jongen, naar zelfbewuste puber.

De eerste keer dat Steve bij mij komt, kijkt hij me niet aan, hij durft niets te zeggen en als ik hem een vraag stel, mompelt hij onverstaanbaar. Ik moet hem steeds vragen te herhalen wat hij zegt, ik voel me hier wat opgelaten bij. Steve is 12 jaar, zit in groep 7 op het Speciaal Basisonderwijs (SBO) en heeft de diagnose ‘klassiek autisme’. Daarbij, of misschien ook wel daardoor, heeft hij een laag zelfbeeld, hij denkt dat hij dom is. Steve is angstig voor het onbekende en uit zijn frustraties door zichzelf te slaan. Hij ervaart veel stress voor examens of een spreekbeurt.

Ouders willen graag dat ik Steve help zichzelf positief te waarderen en beter leert omgaan met frustraties. Ook zouden ze graag zien dat hij minder stress ervaart als er een toets of spreekbeurt aankomt.
De ouders van Steve zijn bewuste en betrokken mensen. Ze vinden goede zorg en begeleiding erg belangrijk voor hun kinderen.

Steve is een gevoelige, lieve en eerlijke jongen. Hij zegt niets te veel en wat hij zegt, meent hij. Hij heeft behoefte aan begrip, geduld maar ook aan duidelijkheid. Als je hem gaat dwingen, ben je hem ‘kwijt’. Het is voor hem heel belangrijk dat de leerkracht dit begrijpt.

Gelukkig heeft Steve dit jaar zo’n leerkracht; Guus. Guus stelt dezelfde eisen aan Steve dan aan de andere leerlingen. Maar behalve dat, benoemt hij het gedrag dat Steve vertoont als dit opvallend of afwijkend is. Guus is helder in zijn communicatie wat Steve het gevoel van veiligheid geeft.

In de sessies kunstzinnige therapie die Steve bij mij volgt, laat ik hem oefeningen doen, die niet te moeilijk zijn maar hem wel uitdagen. Een kwartier voor elke sessie, ga ik de klas van Steve in, om hem te laten weten dat ik hem straks ophaal. Op deze manier kan hij zich geestelijk voorbereiden. Als ik dit niet doe, ben ik er voor hem te plotseling en voelt hij weerstand. Ik zoek met hem naar oefeningen die hem uitdagen en een beetje frustreren, oefeningen die doorzettingsvermogen en geduld van hem vragen. Omdat hij graag nieuwe dingen leert, vertel ik achtergrondinformatie over de kunstenaar of de oefeningen die we doen.

Voor een van de projecten die ik Steve laat doen, gebruik ik het werk van kunstenaar en architect Hudertwasser als inspiratiebron. Het begintpunt, dat ik Steve zelf laat neerzetten, is een kader waarbinnen hij gaat werken, de horizon en de weg ernaar toe. Vandaaruit, mag hij vormen en kleuren om de objecten maken, geheel naar eigen inzicht.IMG-20150624-WA0000

Als het werk klaar is, laat ik Steve zijn werk bekijken en alle onderdelen met dezelfde kleur ‘eruit’ halen en sorteren. Zo ontstaan er 5 aparte werken. Uit deze werken, laat ik hem steeds twee vormen kiezen. En van deze tien vormen, maakt hij weer een nieuwe compositie. 

Door op deze manier te werken wordt de fantasie gestimuleerd. Er onstaat een prachtig kunstwerk wat zijn zelfbeeld positief bevordert. Het analyseren, het sorteren van de kleurige vormen, helpt het inzicht vergroten en het begrijpen en doorzien van situaties en in het nemen van de eigen regie.

Gedurende het traject, heb ik geregeld overleg met Guus, de leerkacht van Steve en met zijn ouders. Zo houden we elkaar op de hoogte van het proces van Steve en voelt Steve zich ondersteunt door deze samenwerking.

In de gesprekjes die ik nu met Steve heb, kijkt hij mij aan en vertelt zelfbewust en duidelijk wat hem bezig houdt. Doordat ouders, de leerkracht en ik als therapeut op elkaar afgestemd zijn in de ondersteuning en begeleiding van Steve, heeft hij deze enorme stappen kunnen maken. En het allerbelangrijkst is natuurlijk zijn eigen inzet en motivatie!

Als we het traject afsluiten, staat Steve voor de grote overstap naar het voortgezet onderwijs.
We laten Steve met een gerust hart gaan: hij kan goed zijn gevoelens benoemen en heeft meer zelfvertrouwen ontwikkeld! Bij het afscheid kijkt hij me aan en zegt: ‘Bedankt voor alle tips en oefeningen!’

Mijn kind is bang om alleen thuis en zijn en durft niet te gaan slapen!

Maja is al een poosje bij mij in therapie o.a. om meer zelfvertrouwen op te bouwen. Hierin heeft ze al veel stappen gezet en ze zit veel lekkerder in haar vel. Het enige wat nu nog in de weg zit, is haar angst om alleen thuis te blijven. Volgend jaar gaat ze naar het voortgezet onderwijs en zal haar moeder niet meer altijd thuis kunnen zijn als Maja uit school komt. Nu vindt ze dat zo eng, dat ze haar moeder belt als ze vijf minuten alleen is.

Ik vraag Maja wat haar lievelingsdier is. Hier hoeft ze niet over na te denken: als ze een dier zou zijn, zou ze graag een paard willen zijn. Een paard is mooi, snel en sierlijk. Een paard kan wat schrikachtig zijn maar is niet bang volgens Maja. Zij kan dit weten want ze zit al een tijd op paardrijles.

Op de vraag hoe ze zich voelt als ze alleen thuis is, is haar antwoord ‘een mol’. Ze voelt zich dan als een bange maar ook slimme mol. Een mol leeft in een holletje onder de grond.

Ik laat Maja een reeks in klei maken, te beginnen met de mol. In deze reeks laat ik haar de mol in 5 stappen transformeren naar een paard. Door op deze manier met de klei te werken, wordt dit proces ook innerlijk door Maja beleefd. Ze verwoordt het zelf zo:

‘Een tijdje geleden vond ik het eng om alleen thuis te zijn en ik wilde graag leren om dit te kunnen zonder dat ik mijn moeder ging bellen omdat ik bang was. Volgend jaar ga ik naar het voortgezet onderwijs dus dan zal ik vaker alleen thuis moeten zijn.
Daarom krijg ik de opdracht in klei een bang diertje te maken, en deze uit te laten groeien tot een sterk dier dat niet bang is. Het bange diertje is een mol. Ik wil graag een paard zijn. Ik werk elke week aan een ander dier, zo groeit de mol in vijf stappen uit tot een paard. De dieren die tussen de mol en het paard ontstaan, mogen fantasie dieren zijn.
Ik begin elk dier met het maken van een bol. Vanuit die bol mag ik het dier laten ontstaan. Ik vind het elke keer heel moeilijk en denk dat het me niet lukt, en elke keer ben ik verrast en blij dat het me toch is gelukt!
Nu ben ik zelf soms nog bang maar niet meer zo erg en ook niet altijd. Hoewel ik het gezelliger met mijn moeder durf ik nu wel alleen thuis te blijven!’

20150305_120231 20150305_120531

 

 

 

Wat is angst?

Angst kennen is belangrijk, geen angst hebben kan levensgevaarlijk zijn. Angst helpt onszelf te beschermen als er gevaar dreigt; we vluchten, gaan vechten of houden ons heel stil zodat we niet worden opgemerkt.

Vaak echter, is de angst die we voelen, niet meer functioneel. Zoals bij Maja de angst om alleen thuis te zijn. Of angst om te gaan slapen, angst om op andere kinderen af te stappen om vrienden te maken. Er zijn genoeg situaties waarin kinderen bang zijn zonder dat dit nuttig is maar hen juist in de weg zit!

Waar komt die angst dan vandaan? Zoals Ingeborg Bosch, grondlegster van Past Reality Integration, kortweg PRI, zegt: ‘We zijn bang voor wat al gebeurd is’ https://www.youtube.com/watch?v=w8zV57l6ZDI

Angst is dus altijd een op het verleden gebaseerde gebeurtenis. Er is in het verleden iets gebeurd waarbij je gevaar liep. Vaak kan deze gebeurtenis tot in de vroegste kindertijd teruggevonden worden. De reactie hierop paste bij de situatie van toen maar kan nu als belastend worden ervaren.

Door met klei te werken, komt het kind innerlijk in contact met zijn of haar angst. De metamorfose reeks, van bang naar sterk en krachtig dier, helpt het kind zijn angst om te vormen naar krachtig en sterk. Op deze manier ontdekt het kind zijn of haar eigen kracht en wordt het zelfvertrouwen vergroot!

Hoe kan ik leren vrienden maken en meespelen op het schoolplein?

In mijn praktijk kom ik veel kinderen tegen die onzeker zijn en hier vanaf willen. Zo ook Thomas. Thomas is een jongen van 10 jaar. Als ik aan hem vraag wat hij bij mij zou willen leren vertelt hij dat hij graag minder verlegen zou willen zijn en beter vrienden kan maken.Niet alle kinderen kunnen zo goed verwoorden waarvoor ze bij mij in therapie komen als Thomas.

In de eerste sessie krijgt elk kind van mij de opdracht een tekening te maken waar een huis, een boom en een mens op staan. Uit deze tekeningen kan ik veel informatie halen waar het kind in zijn ontwikkeling zit en op welk gebied aandacht nodig is.

Thomas is een jongen die gezellig kletst en makkelijk vragen stelt tijdens de individuele sessies die ik met hem heb. Hij heeft veel fantasie en houdt van grapjes maken. Van zijn verlegenheid merk ik niet zoveel. Het probleem doet zich vooral voor met klasgenoten. Hij is wat onhandig in het contact waardoor vrienden maken voor hem niet vanzelf gaat.
Ook Thomas krijgt van mij de opdracht voor een huis-boom-mens tekening. Verder mag hij zelf weten wat er nog meer getekend wordt. Thomas gaat enthousiast aan de slag en kiest zorgvuldig zijn kleuren. De tijd is bijna te kort om zijn tekening helemaal af te maken.


In de tekening kan ik zien dat Thomas moeite heeft zichzelf echt te laten zien, hij leidt ons om de tuin door de aandacht naar het grote vliegtuig te trekken. We moeten beter kijken om ook het huis, de boom en de mens te kunnen zien. Deze vertellen mij dat Thomas zijn zelfbeeld positiever mag en dat hij zichzelf meer mag laten zien.

Om Thomas meer in contact met zijn lijf te brengen zodat hij wat steviger met zijn voeten op de grond komt, laat ik hem met klei werken. Als een kind (en volwassene ook) lekker in zijn vel zit, weet je beter wat je zelf wilt, sta je steviger en ben je meer authentiek. Dat maakt je sterker in sociaal contact.

Thomas mag zijn lievelingsdier maken in klei. Het wordt een kameleon. Een kameleon kan zich goed verstoppen omdat hij van kleur kan veranderen, aldus Thomas. Dit is wat Thomas zelf ook laat zien in zijn tekening.
Het eerste boetseerwerk dat hij maakt is een kleine kameleon. Ik laat hem daarom elke volgende sessie wat meer klei pakken om de kameleon elke keer groter te laten groeien.

In het evaluatiegesprek dat ik met de ouders heb na 10 sessies, blijkt dat Thomas grote vooruitgang boekt. Thomas zelf en ook de leerkracht beamen dit. Thomas noemt dat kinderen aardiger tegen hem zijn. Ouders laten weten dat hij meer ontspannen en minder prikkelbaar is. Hij is beter aan te spreken op zijn eigen verantwoordelijkheden en laat minder weerstand zien. Dit heeft uiteraard een positieve invloed op de sfeer in huis.
Op school stond hij voorheen in de pauzes van een afstandje te kijken hoe anderen verstoptikkertje speelde. Nu speelt hij vaker zelf mee en komt dan blij uit school!

Als we het traject na 14 sessies afsluiten, laat Thomas weten dat hij geleerd heeft vrienden te maken, hij heeft inmiddels al een paar keer na schooltijd af kunnen spreken en heeft zijn eerste uitnodiging voor een partijtje binnen! Ook voelt hij zich minder verlegen en kan hij nu makkelijker over zijn gevoelens praten! Thomas heeft in drie maanden tijd, grootste stappen genomen en laat een heel positieve ontwikkeling zien.


Als ik Thomas in de laatste sessie opnieuw een ‘huis-boom-mens tekening’ laat maken, is ook daarin te zien dat hij veel steviger in zijn schoenen staat en lekkerder in zijn vel zit. De boom en het huis zijn stevig op de grond gezet, de mensfiguur is duidelijk zichtbaar en staat met beide voeten op de grond. De tekening is, in vergelijking met zijn eerste werk,  uitnodigend en straalt rust en warmte uit.

Thomas is er nog niet helemaal, er vallen nog stappen te maken voor hem. Voor dit moment sluiten we de therapie af, hij kan nu verder met wat hij bereikt heeft en zijn sociale vaardigheden verder ontwikkelen.

Wellicht komt hij over een half jaar of een jaar, terug om verder te werken aan de andere doelen.

‘Jullie zijn mijn echte ouders niet: ik ben stom en jullie begrijpen mij niet!’

Als 5-jarige heb ik dit eens in een verdrietige boze bui naar mijn ouders geroepen. Ik voelde me niet gehoord, ik voelde me zo anders dan mijn zussen. Ik kon niet voldoen aan de wensen en eisen die er aan me werden gesteld. Dat maakte me verdrietig en boos.
Ik was ook anders dan mijn zussen, we leken niet op elkaar, innerlijk niet en uiterlijk niet. Ik was een heel gevoelig kind, voelde stemmingen heel goed aan, op school had ik diep medelijden met de kinderen die gepest werden. Ik kreeg daar pijn in mijn buik van en wilde voor hen zorgen.
Mijn ouders en zussen vonden mijn opmerking van het stiefkind wel een grappige. Ze moesten er om lachen, dat was niet kwaad bedoeld, ze hadden geen idee welk leed er voor mij onder zat. Om geen gezichtsverlies te lijden, lachte ik mee. Vanaf dat moment ontdekte ik dat grappen maken een manier was om aandacht te krijgen. Mijn boze buien werden niet geaccepteerd. Als ik verdrietig was werd ik opgebeurd en moest mijn traantjes drogen om maar zo snel mogelijk weer vrolijk te zijn. Ik leerde mijn boosheid en verdriet in grapjes verpakken. Vandaar dat mijn grapjes nu soms nog een scherp randje kunnen hebben en ik een grapje wil maken als ik verdriet voel opkomen.

Buitenbeentje.
Onlangs kreeg ik een vraag van een oma, ze had op mijn website gelezen over mijn werk en vertelde dat haar kleinzoon met dezelfde problematiek worstelt: hij voelt zich anders, precies zo’n ‘buitenbeentje’, hij is heel vaak boos, verdrietig en angstig. Hij denkt dat hij dommer is dan anderen en maakt vaak onhandige opmerkingen waardoor hij afgewezen wordt. Als het hem teveel wordt, trekt hij zich terug op zijn kamertje. Ze vertelde dat zijn moeder, haar dochter, zich haar hele leven ook al zo voelt en dus goed weet hoe haar zoontje zich voelt.

Boze buien
Misschien herken je mijn verhaal en dat van de oma en worstelen jij en je kind met hetzelfde; als ouder vindt je het moeilijk met de boze buien en het verdriet van je kind om te gaan. Je kind voelt zich niet begrepen wat nog meer verdriet en boosheid oproept.

Jouw kind denkt misschien ook dat hij of zij dommer is dan anderen en denkt dat iedereen, behalve hij of zij, alles weet. Maakt het soms opmerkingen waardoor hij/zij anderen juist weer van zichzelf afstoot. Als je het gevoel hebt dat niemand je begrijpt, ben je het liefst alleen. De enige die jou begrijpt ben je zelf.
Je kind voelt zich anders, ongelukkig en een echt buitenbeentje.
Dit gevoel van je anders en onbegrepen voelen, wat zich kan uiten in faalangst, boosheid, etc. staat vaak niet op zichzelf: Misschien herken jij zelf ook, nu of als kind, wat je bij je kind ziet; je voelt je anders dan anderen.

Het is de hoogste tijd om dit ‘anders voelen’ om te buigen naar
‘moedig en blij met jezelf voelen’ en te starten met het
Helden- of Heldinnen traject.
god mars
 
De maand maart is vernoemd naar de god Mars. Mars staat voor krachtig, mannelijk en strijdbaar. In de maand maart vindt ook de overgang naar de lente plaats.
Hierom roep ik de maand maart uit tot Helden en Heldinnenmaand!Zoals in de maand maart een overgang van winter naar lente plaatsvindt, help ik je kind in dit traject van anders en ongelukkig voelen, naar moedig en blij.
De krachten van Mars zijn hierbij behulpzaam.
In maart geldt een speciaal Helden- en Heldinnentraject; het Mars traject!
Omdat ik er heilig van overtuigd ben dat het zo belangrijk is dat ouders betrokken worden in de therapie, bestaat dit unieke Mars traject uit
  • een intake gesprek,
  • 5 sessies voor je kind,
  • een evaluatie gesprek,
  • plus een gratis sessie met ouder en kind, t.w.v. € 90,00
Zelfvertrouwen krijgen
In het traject, bied ik jou en je kind als eerste veiligheid; je kind mag zijn wie hij of zij is en voelt zich gezien. Daarna gaan we zijn of haar kwaliteiten ontdekken, die zijn er zeker en deze zijn zo kwetsbaar en mooi, dat ze diep zijn weggestopt. Ik help je kind en jou, zijn of haar kwaliteiten kennen en waarderen. Zo leert het vertrouwen hebben in zichzelf en jij krijgt weer vertrouwen in je kind. En dit werkt weer versterkend op het zelfvertrouwen van je kind.
vrouwelijk heldin
Gevoelens leren uiten
Je kind leert zijn gevoelens op een adequate manier te uiten, jij weet dat het niet erg is als je kind boos is of verdrietig en kunt hier met je kind over praten.
Een van onze basisbehoeften is om ergens bij te horen, ons verbonden te voelen. Als we ons verbonden voelen, kan ons zelfvertrouwen groeien en kunnen we ons ontplooien tot wie we zijn.
Zo leert je kind de held of de heldin in zichzelf ontdekken en voelt zich moedig en blij met zichzelf! Je kind voelt zich erbij horen, voelt zich sterk.
En dat gun je jouw kind vast ook! (en hopelijk jezelf ook)